นกน้อยคล้อยบินมาเดียวดาย ขาดมวลมิตรไร้คนสนิทคู่เคียงครอง ขาดเรือนแหล่งพักพำนักนอน บาปกรรมคงมี ท้องฟ้าสายัณห์ตะวันเลือน หากเย็นลงฟ้าคงยิ่งมืดยิ่งตรอมตรม จวบจันทร์แจ่มฟ้านภาผ่อง สักวันบุญมาชะตาคงดี

คิดคิดมิวายกังวลให้หม่นฤทัยหมอง หลงใหลหมายปองคนปรานี ขาดญาติบิดรและน้องพี่ จำทนระทม แสงลับนับวันจะเตือนให้ใจต้องขื่นขม ชีวิตระทมเพราะรอมา เฝ้ามองให้เดือนชุบวิญญาณ์